KU PAMIĘCI :)

     Nie wiem czemu tak opornie idzie mi teraz uzupełnianie "wspomnień". Prawdopodobnie dlatego, że pobyt z Juniorem w domu wymaga mojego stałego zaangażowania a gdy Junior już przestaje wyć, ma czysto, sucho i jest najedzony to zasypia a ja wraz z nim. Dni mijają w zastraszająco szybkim tempie.
     Zapomniałam wspomnieć jeszcze o jednej rzeczy. Podczas naszego pobytu w szpitalu na oddziale noworodkowym pojawiła się dziennikarka z denik.cz. Zdjęcie Michała Artura, wraz z innymi dziećmi urodzonymi w tamtym tygodniu, ukazało się w gazecie zarówno w wydaniu papierowym jak i internetowym (tego pierwszego niestety nie udało się nam zdobyć ze względu na powrót do Polski).

     Powrót do domu odbył się bez większych problemów. Junior w piątej dobie życia odbył jak dotąd swoją najdłuższą podróż - 240km. Całą przespał. Po drodze zatrzymaliśmy się  u Dziadków w Mysłowicach.
Do domu dotarliśmy dość późno a położyliśmy się jeszcze później (ok. 1:00) ponieważ dziecko po podróży i upale trzeba było wykąpać aby z czystym sumieniem móc samemu zasnąć.
     Nazajutrz zaczęliśmy nerwowo biegać ponieważ kolejni Dziadkowie, którzy mieli przyjechać w niedzielę postanowili zjawić się od razu. Zaczęło się odkurzanie, ładowanie nierozpakowanych rzeczy, które w nocy zostały porzucone przed wejściem, do gabinetu, nerwowe poszukiwania czegokolwiek do ubrania...no i najważniejsze przygotowanie Juniora (uff na szczęście wykąpanego) na oglądanie.

     W skrzynce mailowej czekały już na nas kolejne życzenia od kolegów z firmy :)

GRATULACJE!!!

Jak się czujesz i ile śpisz w nocy? ;) 

                                             Krzysiek

 .....................................

Dzienkuje za super zprávy,

moc gratuluji i tobě. Michalovi jsem už gratuloval v kanclu u Ivoše, potkali jsme se tam. Přeji malému Michalovi ať se mu dobře daří a ať pěkně roste. Mamince přeji hodně krásných zážitků a taky pevných nervů. Když budeš mít možnost, tak se pořádně vyspi :)!

Mějte se pěkně a díky za butylku Zubrovky

O.* 

*szef projektantów:)

.....................................

                       Witamy na świecie :)

                Zdrowia i Szczęścia dla Rodzinki :)

                                                                                               Przemek *

(wiceprezes firmy w Polsce)

 

 .....................................

Gratuluji.

Mladý Michal je skvělý. Přeji jemu a rodičům mnoho radosti a štěstí v životě.

PS: už s námi může na pivo (něco lepšího než mléko)?

Ivo

 .....................................

 

Kaša,

Máš krásného syna a já i celá moje rodina ti přejem mnoho nádherných chvil a usměvů s tímto malým zázrakem.

Užívej si mateřství a přijeďte se na nás podívat.

Jiřina.*

*żona Jiřeho mnie odwiedziła w szpitalu

     Kiedy Junior kończył trzy tygodnie znaleźliśmy w skrzynce awizo z przesyłką do Michała. Polski zarząd przysłał paczkę w której znalazła się mata edukacyjna, kocyk (z serii "vip-collection" hmm...to nawet ja nigdy nie czułam się "VIP":) oraz kartkę z życzeniami.
Była to bardzo miła niespodzianka!

POBYT W SZPITALU

     W szpitalu spędziliśmy z Juniorem 5 upalnych dni.
Cały czas byliśmy razem w standardowym dwuosobowym pokoju z własnym węzłem sanitarnym.
Drugiego dnia wieczorem mieliśmy już towarzystwo. Dołączył do nas mały Mikulašek z mamą - pierwszy "kamosz" Michała Artura.

fot. Katka     Pierwszy kolega Michała - Mikulaš

     W szpitalu, który "oferuje wszystko" podczas pierwszej nocy można poprosić siostry z oddziału noworodkowego aby zajęły się Maleństwem.
Ostatecznie nie chciałam oddawać małego ale kiedy o 1:00 rozpłakał się już tak mocno, że ciężko mi było go uspokoić przyszła siostra i zaoferowała pomoc. Malec na karmienie został zwrócony mi o 4:00 rano:)
     W szpitalach, które odwiedziłam zawsze mówiono o ogromnym nacisku na karmienie piersią i działających tam "Ligach laktacyjnych". Ja nazwałam to brzydko "laktacyjnym gespato". Pielęgniarki chodzą i sprawdzają jak i kiedy karmisz (żeby przypadkiem nie pospać dłużej jak 3 godziny), doradzają, pokazują pozycje do karmienia, oferują pomoc.
     Ciekawym zjawiskiem było również codzienne sprzątanie naszego przybytku. Nie, że codzienne czy sprzątanie...ale ilość zaangażowanych w to osób oraz częstotliwość wykonywania tych czynności podczas dnia. Jedna pani od bielizny dziecięcej, druga od naszej, trzecia od pościeli, w międzyczasie ktoś wszedł i przetarł parapet (i to odbywało się dwa razy dziennie), popołudniu wkraczała pani zmywająca podłogi. Dla mojej współlokatorki również było to czymś nadzwyczajnym :)
        Do szpitala miałam spakowane dwie torby. Jedna moja, druga z rzeczami dziecka i kilkoma gadżetami dla męża. Większość rzeczy kompletnie się nie przydała.

     Wszystkie nosiłyśmy szpitalne koszule. Swoich nawet nie wyciągałam. To samo z rzeczami dla dziecka. Oczywiście można było ubierać się w swoje rzeczy ale było tak gorąco, że przebierałyśmy się trzykrotnie podczas dnia a  Panie uzupełniały naszą "szafę z garderobą" codziennie rano.

     W pokoju miałyśmy do dyspozycji przewijak, wagę i wannę a także kosmetyki.

W pierwszych dniach przychodziły siostry z oddziału noworodkowego i pokazywały jak obchodzić się z dzieckiem, jak pielęgnować, kąpać. To oferowanie "wszystkiego" ma swoje plusy i minusy. Z jednej strony pokazują Ci co i jak wykonywać i robią to przy Tobie ale następnego dnia niezależnie od tego jak się czujesz musisz wykonać wszystkie czynności sama.

     Ja koszmarnie czułam się następnego dnia kiedy minął szok i skończyły się wszystkie znieczulenia. Na noc zaoferowano mi środki przeciwbólowe.

     Cały czas byłam blada i dumna bo wszyscy zachwycali się moim dzieckiem mimo, że do najspokojniejszych to On nie należał.
     Pierwszego dnia weszła jakaś pani doktor z pytaniem "vy jste ta maminka s Polska?". Okazało się, że Pani doktor ma praktykantki ze Stanów Zjednoczonych - dwie młodziutkie dziewczyny, które przyszły obejrzeć noworodka. Zapytały czy mogą potrzymać bo nigdy nie miały tak małego stworzenia na rękach, zrobiły sobie zdjęcia z Juniorem i posypały mu komplementy. (Żałuję, że i ja im nie zrobiłam fotki).
     Moja współlokatorka powiedziała, że kiedy przyszła to myślała, że to dziewczynka.

Mąż przyjeżdżał codziennie zdając relację kto nowy  dowiedział się o narodzinach Małego,

m.in. były to panie z baru mlecznego "u Rajfu", do którego często uczęszczaliśmy z kolegami z biura czy właściciel mieszkania, które zajmowałam.

No i mieliśmy jeszcze wielu gości. 

Przyjechali Dziadkowie i ciocia.

fot.Katka      Junior demonstruje skalę swojego głosu...

 Życzenia złożyła korespondencyjnie Prababcia

( te pokolenia dzieli równo 90 lat !)

Odwiedziła nas żona kolegi z pracy - Lada.

Podczas obchodu pozdrowienia od mojej pani ginekolog przekazała mi pani doktor, która również prowadzi u niej ciąże :)

Pobyt był miły i sympatyczny.

     

   Każda z nas opuszczała oddział obładowana dużą ilością próbek: kremów, olejków, pieluch, czasopism...

Z Michałem opuściliśmy szpital w pierwszym dniu lata - 21.czerwca 2013.

   Przy kolejnej wizycie przekażemy nasze podziękowania dla oddziału.

fot . Katka     Jedna z tablic z podziękowaniami.